«کارگران بندر برای جنگ کار نمیکنند»
در پایان دسامبر ۲۰۲۵، اتحادیههای مختلف کارگری و گروههای ابتکاری که از شهر جنوا آغاز به کار کردند، فراخوانی برای برگزاری روز جهانی مبارزه کارگران بنادر در تاریخ ۶ فوریه منتشر کردند. در این فراخوان که به زبانهای گوناگون در دسترس است، آمده است:
«"صلح به پایان رسیده است" – این جملهای است که از زبان بیشتر دولتها میشنویم. ما به عنوان اتحادیههای کارگران بندر، در تاریخ ۲۶ سپتامبر در جنوا بیانیهی "کارگران بندر برای جنگ کار نمیکنند" را امضا کردیم و بار دیگر بر تعهدات مطرح شده در آن تأکید میکنیم. از جمله این تعهدات، درخواست پایان دادن به نسلکشی مردم فلسطین توسط اسرائیل است که آشکارا از سوی متحدانش، یعنی ایالات متحده آمریکا، ناتو و اتحادیه اروپا حمایت میشود؛ همچنین گشودن مسیرهای پایدار برای ارسال کمکهای بشردوستانه؛ مخالفت با برنامه تسلیحاتی اتحادیه اروپا؛ و تبدیل دوباره بنادر اروپا و مدیترانه به بنادر صلح.
اقتصاد جنگی، فشار بر دستمزدها، حقوق و همچنین بر سلامت و ایمنی کارگران بندر را افزایش میدهد ... .»
در این فراخوان تأکید شده است که اعتراضها باید متوجه این مسائل نیز باشد.
اما برای آنکه بنادر مدیترانه و اروپا واقعاً به بنادر صلح تبدیل شوند، لازم است سرمایهداری و امپریالیسم به طور بنیادی و انقلابی کنار گذاشته شود. در چارچوب نظام سرمایهداری چنین امری ممکن نیست و در گذشته نیز ممکن نبوده است. با این حال، مبارزه مصمم کارگران بندر علیه نظامیسازی هرچه بیشتر بنادر، شایسته همبستگی بینالمللی است.
**********
گفتوگوی زمان استراحت در محل کار ...
دانشجوی جوانی که بهصورت کار دانشجویی مشغول است، دوباره به محل کار بازگشته است. او اهل ترکیه است و مدت زیادی نیست که به آلمان آمده. یک ماه دوری از کار سخت و سنگین بدنی در کنار تحصیل، حتماً برایش مفید بوده است. او این مدت را در ترکیه گذرانده است.
خوب استراحت کردی؟ خانوادهات را دیدی؟
بله، خیلی خوب بود. واقعاً زیبا بود. با لبخند میدرخشد.
اما بعد اضافه میکند: «من مجبورم هر چند ماه یکبار به ترکیه پرواز کنم. برای داروهایم.»
او به نوع نادری از روماتیسم مبتلاست — آن هم در این سن کم. کار در انبار بدنش را به درد میآورد. «آمپولهایی که لازم دارم در آلمان بسیار گران هستند؛ خیلی گرانتر از ترکیه. حتی اگر هزینه رفت و برگشت هواپیما را هم حساب کنیم. برای همین هر بار که میروم، مقداری برای ذخیره میآورم.»
با خود فکر میکنم: «چه دنیایی!»
افزون بر این، او برای هر بار رفت و آمد به محل کار با وسایل حمل و نقل عمومی یک ساعت و نیم در راه است. حقوق یک دانشجوی شاغل هرگز برای خرید خودرو کافی نیست.
با هم درباره نظام سلامت در آلمانِ “ثروتمند“ و به طور کلی درباره این وضعیت صحبت میکنیم: سودها به بهای سلامت ما به دست میآیند. اگر کسی پول کافی داشته باشد، میتواند تا حدی سلامت خود را حفظ کند. اگر نه، شرکتها به سادگی دانشجویان کارگر را با نیروهای “تازهنفس“ جایگزین میکنند.
گفت و گو با نگاهی گسترده به آیندهای همبسته و سوسیالیستی جان میگیرد — اما ناگهان زنگ پایان استراحت به صدا درمیآید.
استراحت بعدی خواهد آمد ...
دو نوشته کوتاه از MLPD - Rote Fahne - 2026 - Nr.: 3
